پل های ارتباطی هایسود

تمامی اطلاعات مورد نیاز ارتباط با ما را در زیر مشاهده و در صورت نیاز از هر کدام از روش های زیر میتوانید با ما در ارتباط باشید

ما را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:

استانداردهای حسابداری 17 | دارایی های نامشهود بخش سوم

آواتار خبرنگار هایسود
232 بازدید

بهای تمام شده دارایی نامشهود ایجاد شده در واحد تجاری
۵۱ . بهای تمام شده یک دارایی نامشهود ایجاد شده در واحد تجاری، شامل مجموع مخارج واقع‌شده از تاریخی می باشد که دارایی نامشهود برای اولین بار معیارهای شناخت اشاره شده در بندهای ۱۲، ۱۴ و ۴۴ را احراز می کند. براساس بند ۵۷ مخارجی که قبلاً به عنوان هزینه شناسایی شده است، به حساب دارایی برگشت داده نمی شود.
۵۲ . بهای تمام شده یک دارایی نامشهود ایجاد شده در واحد تجاری شامل تمام مخارج ضروری است که به طور مستقیم یا براساس مبانی تخصیص معقول و یکنواخت قابل انتساب به ایجاد، تولید و آماده سازی دارایی برای استفاده مورد نظر مدیریت می باشد. نمونه‌هایی از مخارج قابل انتساب به شرح زیر است:
الف. مواد و خدمات استفاده شده برای ایجاد دارایی نامشهود،
ب . حقوق و مزایای کارکنانی که در ایجاد دارایی نقش داشته‌اند،
ج . مخارج ثبت حقوق قانونی،
د . استهلاک حق اختراع و حق امتیازی که برای ایجاد دارایی نامشهود به کار می رود،
ﻫ . استهلاک دارایی های ثابت مشهود مورد استفاده در ایجاد دارایی نامشهود.
استاندارد حسابداری شماره ۱۳با عنوان حسابداری مخارج تأمین مالی، معیارهایی را برای شناسایی مخارج تأمین مالی به عنوان جزئی از بهای تمام شده یک دارایی نامشهود ایجاد شده در واحد تجاری، مشخص می کند.

۵۳ . مخارج‌ اداری و عمومی و فروش‌ در بهای تمام‌ شده‌ دارایی های نامشهود ایجاد شده‌ در داخل‌ واحد تجاری منظور نمی شود مگر اینکه‌ بتوان‌ این‌ مخارج‌ را به طور مستقیم‌ با تحصیل‌ دارایی یا آماده‌سازی آن‌ برای استفاده‌ مورد نظر ارتباط‌ داد. زیان های عملیاتی اولیه‌ که‌ تا قبل‌ از رسیدن‌ به‌ سطح‌ عملکرد برنامه‌ریزی‌ شده‌ دارایی ایجاد شود، هزینه‌های ناشی از عدم‌ کارایی و مخارج‌ آموزش‌ کارکنان‌ جهت‌ استفاده‌ عملیاتی از دارایی،‌ در بهای تمام‌ شده‌ دارایی نامشهود ایجاد شده در داخل واحد تجاری منظور نمی شود.
شناخت‌ هزینه‌
۵۴ . مخارج‌ تحمل‌شده‌ برای ‌دارایی های نامشهود باید در زمان‌ وقوع‌ به‌عنوان‌ هزینه‌ شناسایی شود مگر آنکه‌ :
الف. بخشی از مخارج‌ یک‌ دارایی نامشهود (طبق‌ بند ۵) را تشکیل‌ دهد که‌ حائز‌ معیارهای شناخت‌ باشد (به بندهای ۱۲ الی ۵۳ مراجعه شود)،
ب ‌. آن‌ قلم‌ در یک‌ ترکیب‌ تجاری تحصیل‌ شده‌ باشد و نتوان‌ آن‌ را به عنوان‌ دارایی نامشهود شناسایی کرد. در این‌ موارد، مخارج‌ مزبور باید بخشی از مبلغ‌ قابل‌ انتساب‌ به‌ سرقفلی در تاریخ‌ تحصیل‌ را تشکیل‌ دهد.
۵۵ . با توجه‌ به‌ تعریف‌ و معیارهای شناخت‌ دارایی نامشهود، نمونه‌ مخارجی که‌ در زمان‌ وقوع‌ به عنوان‌ هزینه‌ شناسایی می شود به‌ قرار زیر است‌ :
الف‌. مخارج‌ قبل‌ از تأسیس‌ یک‌ واحد یا فعالیت‌ جدید و مخارج‌ راه‌اندازی ماشین‌آلات‌ طی دوره قبل‌ از تولید یا فعالیت‌ در حد ظرفیت‌ عملی مگر درمواردی که‌ این‌ مخارج‌ طبق استاندارد حسابداری شماره‌ ۱۱ با عنوان دارایی های ثابت مشهود به حساب‌ دارایی ثابت‌ مشهود منظور می شود.
ب ‌. مخارج‌ تأسیس‌ از قبیل‌ مخارج‌ حقوقی برای تهیه‌ اساسنامه‌ و شرکت‌نامه‌، حق‌مشاوره‌ و مخارج‌ ثبت‌.
ج‌ . مخارج‌ فعالیت های آموزشی.
د . مخارج‌ تبلیغات‌.
ﻫ . مخارج‌ تغییر مکان‌ یا سازماندهی مجدد تمام‌ یا بخشی از یک‌ واحد تجاری.

۵۶ . بند ۵۴، شناخت پیش‌پرداخت بابت خرید کالا یا خدمات مرتبط با دارایی نامشهود را به عنوان دارایی منع نمی کند.
عدم‌ شناخت‌ هزینه‌های گذشته‌ به عنوان‌ دارایی
۵۷ . مخارج‌ مربوط‌ به‌ تحصیل‌ یا ایجاد اقلام‌ نامشهود که‌ در صورت های مالی قبلی به عنوان‌ هزینه‌ شناسایی شده‌ است‌، نباید بعداً به عنوان‌ بخشی از بهای تمام‌ شده‌ یک‌ دارایی نامشهود شناسایی شود.
اندازه‌گیری دارایی نامشهود پس از شناخت‌ اولیه‌
۵۸ . واحد تجاری باید یکی از دو روش ” بهای تمام‌شده“ به شرح بند ۵۹ یا ” تجدید ارزیابی“ به شرح بند ۶۰ را به عنوان رویه حسابداری خود انتخاب کند و آن را در مورد تمام اقلام یک طبقه دارایی نامشهود به کار گیرد.
روش بهای تمام شده
۵۹ . دارایی نامشهود پس از شناخت‌ اولیه‌ باید به‌ بهای تمام‌ شده‌ پس از کسر استهلاک‌ انباشته‌ و هرگونه‌ کاهش‌ ارزش‌ انباشته منعکس‌ ‌شود.
روش تجدید ارزیابی ‌
۶۰ . پس از شناخت اولیه دارایی نامشهود، چنانچه ارزش منصفانه به گونه‌ای اتکاپذیر قابل اندازه‌گیری باشد باید آن را به مبلغ تجدید ارزیابی (ارزش منصفانه در تاریخ تجدید ارزیابی) پس از کسر استهلاک انباشته و کاهش ارزش انباشته بعدی، ارائه کرد. تجدید ارزیابی باید به طور منظم انجام شود تا اطمینان حاصل گردد مبلغ دفتری، تفاوت با اهمیتی با ارزش منصفانه در تاریخ ترازنامه ندارد. شرایط ارزیابی و نحوه انعکاس در صورت های مالی تابع مفاد استاندارد حسابداری شماره ۱۱ با عنوان ”دارایی های ثابت مشهود“ و بندهای ۶۱ تا ۶۴ زیر است.
۶۱ . اعمال روش تجدید ارزیابی در مورد دارایی های نامشهودی که قبلاً معیارهای شناخت به عنوان دارایی را احراز نکرده‌اند، مجاز نیست.
۶۲ . روش تجدید ارزیابی پس از شناخت اولیه دارایی به کار می رود. بااین‌حال، چنانچه به دلیل احراز نشدن معیارهای شناخت طی بخشی از فرایند ایجاد دارایی، تنها بخشی از مخارج آن به عنوان دارایی شناسایی شده باشد (به بند ۵۱ مراجعه شود)، روش تجدید ارزیابی می تواند برای کل دارایی به کار رود. همچنین روش تجدید ارزیابی می‌تواند برای دارایی نامشهود تحصیل‌‌شده از طریق کمک های بلاعوض دولت به کار رود.
۶۳ . برای دارایی های نامشهود عموماً تعیین ارزش منصفانه به‌گونه‌ای قابل‌اتکا امکان‌پذیر نیست. برای مثال، اگرچه ارزش منصفانه برای بعضی از دارایی های نامشهود مانند حق کسب، پیشه و تجارت و حق‌امتیاز تلفن، قابل‌تعیین است اما تعیین ارزش منصفانه مواردی مانند نام های تجاری، حق نشر و تکثیر آثار فرهنگی و هنری، حق اختراع یا علایم تجاری مشکل است زیرا چنین دارایی هایی منحصر به فرد می باشند. همچنین، باوجود اینکه دارایی های نامشهود خرید و فروش می شوند، اما قراردادها براساس مذاکرات بین خریداران و فروشندگان خاص منعقد می گردد و معاملات غیر مکرر هستند. به همین دلیل، قیمتی که برای یک دارایی پرداخت می شود ممکن است شواهد کافی برای ارزش منصفانه دارایی دیگر فراهم نکند.
۶۴ . چنانچه در یک طبقه از دارایی های نامشهود تجدید ارزیابی شده، به دلیل قابل‌اتکا نبودن ارزش منصفانه، تجدید ارزیابی یک قلم دارایی نامشهود امکان‌پذیر نباشد، آن دارایی باید به بهای تمام شده پس از کسر استهلاک انباشته و کاهش ارزش انباشته منعکس شود.
عمر مفید
۶۵ . واحد تجاری باید معین یا نامعین بودن عمر مفید یک دارایی نامشهود را ارزیابی کند و درصورت معین بودن، مدت آن، یا تعداد تولید یا سایر معیارهای مشخص‌کننده عمر مفید را تعیین نماید. واحد تجاری در صورتی باید عمر مفید دارایی نامشهود را نامعین تلقی کند که برمبنای تحلیل کلیه عوامل مربوط، نتواند برای دوره‌ای که انتظار می رود دارایی، جریان نقدی ورودی ایجاد نماید، محدوده‌ای پیش‌بینی کند.
۶۶ . حسابداری دارایی نامشهود مبتنی بر عمر مفید آن است. دارایی نامشهود با عمر مفید معین مستهلک می گردد (به بندهای ۷۴ الی ۸۲ مراجعه شود) ولی دارایی نامشهود با عمر مفید نامعین مستهلک نمی گردد.
۶۷ . برای تعیین‌ عمر مفید دارایی نامشهود‌، عوامل‌ متعددی نظیر موارد زیر بررسی می شود :
الف‌. استفاده‌ مورد انتظار واحد تجاری از دارایی،
ب‌ . چرخه عمر محصول مرتبط با دارایی و اطلاعات‌ عمومی درخصوص‌ برآورد عمر مفید انواع‌ دارایی های مشابه و با کاربرد مشابه،
ج ‌. نابابی دارایی بر اثر مسائل فنی، تغییرات فناوری، مسائل تجاری یا سایر دلایل،
د . سطح‌ مخارج‌ نگهداری لازم‌ به منظور‌ کسب‌ منافع‌ اقتصادی آتی مورد انتظار از دارایی با توجه‌ به‌ توان‌ و قصد واحد تجاری برای رسیدن‌ به‌ سطح‌ مزبور،
ﻫ . ثبات صنعتی که دارایی در آن مورد استفاده قرار می گیرد یا تغییر در تقاضای بازار برای محصولات و خدمات تولید شده به وسیله دارایی،
و . اقدامات‌ مورد انتظار رقبای فعلی و بالقوه‌، مراجع‌ دولتی و دیگران‌،
ز . دوره‌ کنترل‌ بر دارایی و محدودیت های قانونی یا موارد مشابه‌ آن‌ درخصوص‌ استفاده‌ از دارایی مانند‌ وجود تاریخ‌ انقضای قرارداد اجاره،
ح . قابلیت‌ تمدید حقوق‌ ناشی از دارایی نامشهود مورد نظر،
ط . میزان‌ وابستگی عمر مفید دارایی به‌ عمر مفید سایر دارایی های واحد تجاری.
۶۸ . اصطلاح «نامعین» به معنی «نامحدود» نیست. عمر مفید دارایی نامشهود تنها منعکس‌کننده آن بخش از مخارج آتی مورد نیاز برای نگهداری دارایی در سطح عملکرد استاندارد آن و توانایی و قصد واحد تجاری برای رسیدن به آن سطح است. سطح عملکرد استاندارد در زمان برآورد عمر مفید دارایی تعیین می شود. مخارج آتی برنامه‌ریزی شده مازاد بر میزان مورد نیاز برای نگهداری دارایی در سطح عملکرد استاندارد نباید بر نتیجه‌گیری در مورد نامعین بودن عمر مفید دارایی نامشهود تأثیرگذار باشد.
۶۹ . با توجه به تغییرات سریع در فناوری، نرم‌افزار رایانه‌ای و بسیاری دیگر از دارایی های نامشهود آسیب‌پذیرند. بنابراین، احتمال می رود عمر مفید این‌گونه دارایی ها کوتاه باشد.
۷۰ . عمر مفید دارایی نامشهود ممکن است خیلی طولانی یا حتی نامعین باشد. وجود ابهام، دلیل موجهی برای برآورد محتاطانه عمر مفید دارایی است، اما انتخاب عمر مفیدی که به طور غیر واقع‌بینانه کوتاه است را توجیه نمی کند.
۷۱ . عمر مفید دارایی نامشهود ناشی از حقوق قراردادی یا سایر حقوق قانونی نباید بیشتر از دوره حقوق مذکور باشد، اما ممکن است با توجه به دوره مورد انتظار استفاده از دارایی توسط واحد تجاری، کوتاه تر باشد. اگر حقوق قراردادی یا سایر حقوق قانونی برای دوره محدودی باشد که قابل تمدید است، عمر مفید دارایی نامشهود تنها در صورتی شامل دوره ‌(های) قابل تمدید خواهد بود که شواهد پشتیبانی کننده تمدید دوره، بدون صرف مخارج عمده توسط واحد تجاری، وجود داشته باشد.
۷۲ . عوامل اقتصادی و قانونی ممکن است بر عمر مفید دارایی نامشهود اثر گذارد. عوامل اقتصادی تعیین‌کننده طول دوره‌ای است که منافع اقتصادی آتی توسط واحد تجاری کسب می شود. عوامل قانونی ممکن است طول دوره‌ای که واحد تجاری این منافع را کنترل می نماید، محدود کند. عمر مفید دارایی، دوره‌ کوتاه تر تعیین شده توسط این عوامل است.
۷۳ . وجود عوامل زیر، ازجمله مواردی است که بیانگر توان واحد تجاری برای تمدید حقوق قراردادی یا سایر حقوق قانونی بدون صرف مخارج عمده است:
الف. شواهدی، احتمالاً برمبنای تجربه، وجود داشته باشد که حقوق قراردادی یا سایر حقوق قانونی تمدید خواهد شد. اگر تمدید مشروط به موافقت یک شخص ثالث است، شواهدی در مورد کسب موافقت وی نیز وجود داشته باشد،
ب . شواهدی درخصوص تأمین شرایط لازم برای تمدید وجود داشته باشد،
ج . مخارج تمدید در مقایسه با منافع اقتصادی آتی مورد انتظار آن عمده نباشد.
دارایی های نامشهود با عمر مفید معین
دوره و روش استهلاک
۷۴ . مبلغ استهلاک‌پذیر دارایی نامشهود با عمر مفید معین باید برمبنایی سیستماتیک طی عمر مفید آن مستهلک شود. محاسبه استهلاک باید از زمانی شروع شود که دارایی برای استفاده آماده باشد، یعنی زمانی که دارایی در موقعیت و شرایط لازم برای استفاده موردنظر مدیریت قرار دارد. محاسبه استهلاک از زمانی که دارایی طبق استاندارد حسابداری شماره ۳۱ با عنوان ”دارایی های غیرجاری نگهداری شده برای فروش و عملیات متوقف شده“، به طور مستقل یا در قالب یک مجموعه واحد، به عنوان نگهداری شده برای فروش طبقه‌بندی می‌شود و یا تاریخ قطع شناخت، باید متوقف شود. روش استهلاک باید الگوی مصرف منافع اقتصادی آتی مورد انتظار دارایی توسط واحد تجاری را منعکس کند. چنانچه آن الگو به نحو اتکاپذیر قابل تعیین نباشد باید از روش خط مستقیم استفاده شود. هزینه استهلاک هر دوره باید به عنوان هزینه دوره شناسایی شود، مگر اینکه به موجب این استاندارد یا سایر استانداردهای حسابداری در مبلغ دفتری دارایی دیگر منظور شود.
۷۵ . روش های متفاوتی را می توان‌ جهت‌ تخصیص‌ سیستماتیک‌ مبلغ‌ استهلاک‌پذیر یک‌ دارایی طی عمر مفید آن‌ به کار گرفت‌. این‌ روش ها شامل‌ خط‌ مستقیم‌، نزولی و مجموع‌ آحاد تولید است‌. روش‌ مورد استفاده‌ برای دارایی،‌ بر مبنای الگوی مصرف‌ منافع‌ اقتصادی آتی مورد انتظار انتخاب‌ می شود و به طور یکنواخت‌ طی دوره‌های مختلف‌ اعمال‌ می شود مگر اینکه‌ در الگوی مزبور تغییری حاصل‌ شود. چنانچه‌ نتوان‌ الگوی مصرف‌ را به‌‌گونه‌ای اتکاپذیر تعیین‌ کرد، از روش‌ خط‌مستقیم‌ استفاده‌ می شود.
۷۶ . استهلاک‌ معمولاً به‌عنوان‌ هزینه‌ شناسایی می شود. با این حال‌ در برخی شرایط‌، منافع‌ اقتصادی دارایی به جای اینکه‌ منجر به‌ هزینه‌ شود، در تولید سایر دارایی های واحد تجاری جذب‌ می شود. در این‌ موارد، استهلاک بخشی از بهای تمام‌ شده‌ این‌ دارایی ها را تشکیل‌ می دهد و به مبلغ‌ دفتری آنها اضافه‌ می شود. برای مثال‌ استهلاک‌ دارایی های نامشهود مورد استفاده‌ در فرایند تولید، به مبلغ‌ دفتری موجودی مواد و کالا اضافه‌ می شود.
ارزش‌ باقی مانده
۷۷ . ارزش‌ باقی مانده‌ یک‌ دارایی نامشهود با عمر مفید معین باید صفر فرض‌ شود مگر اینکه‌:
الف‌. شخص‌ ثالثی خرید دارایی را با قیمت‌ مشخص‌ در پایان‌ عمر مفید آن‌ تعهد کرده‌ باشد،
ب ‌. ارزش‌ باقی مانده را بتوان‌ به‌گونه‌ای اتکاپذیر اندازه‌گیری کرد.

۷۸ . مبلغ‌ استهلاک‌پذیر یک‌ دارایی نامشهود با عمر مفید معین پس از کسر ارزش‌ باقی مانده آن‌ تعیین‌ می شود. وجود ارزش‌ باقی مانده متضمن این است که واحد تجاری انتظار دارد دارایی نامشهود را قبل‌ از پایان‌ عمر اقتصادی آن‌ واگذار کند.
۷۹ . ارزش باقی مانده یک دارایی نامشهود برمبنای مبلغ قابل بازیافت ناشی از واگذاری آن برآورد می شود. این مبلغ، در تاریخ برآورد، برمبنای قیمت فروش دارایی مشابهی که عمر مفید آن خاتمه یافته و تحت شرایط مشابهی مورد استفاده قرار گرفته است، تعیین می شود.
بررسی دوره‌ و روش‌ استهلاک‌
۸۰ . دوره‌ و روش‌ استهلاک‌ یک دارایی نامشهود با عمر مفید معین باید حداقل در پایان هر سال مالی بازنگری شود. چنانچه‌ تفاوت‌ قابل‌ ملاحظه‌ای بین‌ عمر مفید برآوردی جدید و برآوردهای قبلی وجود داشته‌باشد، دوره‌ استهلاک‌ باید تغییر یابد. در صورتی که تغییر قابل‌ ملاحظه‌ای در الگوی جریان‌ منافع‌ اقتصادی آتی مورد انتظار دارایی مربوط‌ صورت‌ پذیرد، روش‌ استهلاک‌ باید تغییر کند تا منعکس‌ کننده‌ الگوی جدید باشد. این‌ تغییرات‌ باید طبق استاندارد حسابداری شماره ۶ با عنوان ”گزارش عملکرد مالی“ به‌عنوان‌ تغییر در برآوردهای حسابداری محسوب شود.
۸۱ . طی عمر یک‌ دارایی نامشهود ممکن‌ است‌ مشخص‌ شود که‌ برآورد عمر مفید آن‌ نامناسب‌ است‌. برای مثال‌ ممکن‌ است‌ مخارج‌ بعدی که‌ وضعیت‌ یک‌ دارایی نامشهود را به‌ سطحی بالاتر از عملکرد استاندارد ارزیابی شده‌ قبلی آن‌ ارتقا داده‌ است‌، موجب‌ افزایش‌ عمر مفید آن‌ دارایی شود. همچنین‌ شناخت‌ زیان‌ کاهش‌ ارزش‌ ممکن‌ است‌ نمایانگر نیاز به‌ تغییر دوره‌ استهلاک‌ باشد.
۸۲ . با گذشت‌ زمان‌ ممکن است الگوی جریان‌ منافع‌ اقتصادی آتی مورد انتظار دارایی نامشهود به‌ واحد تجاری تغییر کند. برای مثال‌ ممکن‌ است‌ مشخص‌ شود که‌ روش‌ نزولی مناسب‌تر از روش‌ خط‌ مستقیم‌ است‌. افزون بر این‌، استفاده‌ از حقوق‌ ناشی از یک‌ امتیاز ممکن‌ است‌ تا زمان‌ تکمیل‌ سایر اجزای تشکیل‌ دهنده‌ یک‌ پروژه‌ به‌ تعویق‌ افتد. در چنین‌ شرایطی منافع‌ اقتصادی دارایی ممکن‌ است‌ تا دوره‌های بعدی کسب‌ نشود.
دارایی های نامشهود با عمر مفید نامعین
۸۳ . دارایی نامشهود با عمر مفید نامعین نباید مستهلک شود.
۸۴ . طبق استاندارد حسابداری شماره ۳۲ با عنوان ”کاهش ارزش دارایی ها“، واحد تجاری باید آزمون کاهش ارزش دارایی نامشهود با عمر مفید نامعین را از طریق مقایسه مبلغ بازیافتنی با مبلغ دفتری آن در مقاطع زیر انجام دهد:
الف . به صورت سالانه،
ب . هنگامی که شواهدی در خصوص کاهش ارزش دارایی نامشهود وجود داشته باشد.
بررسی عمر مفید
۸۵ . عمر مفید دارایی نامشهودی که مستهلک نمی شود باید در هر دوره بررسی شود تا اطمینان حاصل گردد رویدادها و شرایط همچنان از نامعین بودن عمر مفید آن دارایی پشتیبانی می کنند. در غیر این صورت، تغییر در ارزیابی عمر مفید از نامعین به معین باید طبق استاندارد حسابداری شماره ۶ با عنوان ” گزارش عملکرد مالی“ به عنوان تغییر در برآورد حسابداری محسوب شود.
۸۶ . ارزیابی مجدد عمر مفید یک دارایی نامشهود از نامعین به معین، بیانگر آن است که ارزش دارایی ممکن است کاهش یافته باشد. درنتیجه، واحد تجاری برای تعیین کاهش ارزش دارایی، الزامات استاندارد حسابداری شماره ۳۲ با عنوان کاهش ارزش دارایی ها را به کارمی‌گیرد.
قابلیت‌ بازیافت‌ مبلغ‌ دفتری ـ زیان‌ کاهش‌ ارزش‌
۸۷ . واحد تجاری برای تعیین کاهش ارزش دارایی نامشهود، الزامات استاندارد حسابداری شماره ۳۲ با عنوان کاهش ارزش دارایی ها را به کارمی‌گیرد. در استاندارد یاد شده نحوه تشخیص یک دارایی مشمول کاهش ارزش، تعیین مبلغ بازیافتنی آن، و زمان شناسایی زیان کاهش ارزش یا برگشت زیان کاهش ارزش مربوط تشریح شده است.
۸۸ . حذف شده است.
برکناری ‌و واگذاری
۸۹ . دارایی نامشهود باید در زمان‌ واگذاری یا هنگامی که‌ هیچ‌‌گونه‌ منافع‌ اقتصادی آتی از به کارگیری یا واگذاری آن‌ انتظار نمی رود، از ترازنامه‌ حذف‌ شود.
۹۰ . سود یا زیان‌ ناشی از حذف یک‌ دارایی نامشهود که‌ معادل‌ تفاوت‌ عواید خالص‌ حاصل‌ از واگذاری و مبلغ‌ دفتری دارایی است‌ باید به‌عنوان‌ درآمد یا هزینه‌ غیر عملیاتی در سود و زیان‌ شناسایی شود.
۹۱ . واگذاری دارایی نامشهود، ممکن است به روش های گوناگون (مانند فروش، اجاره سرمایه‌ای یا اهدا) صورت گیرد. جهت تعیین تاریخ واگذاری دارایی، واحد تجاری از معیارهای شناسایی درآمد عملیاتی ناشی از فروش کالا طبق استاندارد حسابداری شماره ۳ با عنوان درآمد عملیاتی استفاده می کند. برای فروش و اجاره مجدد دارایی های نامشهود، استاندارد حسابداری شماره ۲۱ با عنوان حسابداری اجاره‌ها به کار گرفته می شود.
۹۲ . حذف شده است.
۹۳ . در صورتی که واحد تجاری طبق معیارهای شناخت مندرج در بند ۱۲، مخارج جایگزینی بخشی از یک دارایی نامشهود را در مبلغ دفتری آن منظور کند، مبلغ دفتری بخش جایگزین شده حذف می شود. چنانچه واحد تجاری نتواند مبلغ دفتری بخش جایگزین شده را تعیین کند، ممکن است از مخارج جایگزینی به عنوان شاخص بهای تمام شده بخش جایگزین شده در زمان تحصیل یا ایجاد در داخل واحد تجاری استفاده کند.
۹۴ . مابه‌ازای دریافتنی حاصل از واگذاری یک دارایی نامشهود به ارزش منصفانه آن شناسایی می شود. اگر دریافت مابه‌ازای ناشی از واگذاری به دوره‌های آینده موکول شود مابه‌ازای دریافتنی معادل قیمت نقدی آن شناسایی می شود. تفاوت بین مبلغ اسمی و معادل قیمت نقدی مابه‌ازای قابل دریافت به عنوان درآمد شناسایی می شود.
۹۵ . محاسبه استهلاک دارایی نامشهود با عمر مفید معین، در صورت عدم استفاده از آن متوقف نمی گردد، مگر اینکه دارایی به طور کامل مستهلک شده باشد یا طبق استاندارد حسابداری شماره ۳۱ با عنوان دارایی های غیرجاری نگهداری شده برای فروش و عملیات متوقف شده، به طور مستقل یا در قالب یک مجموعه واحد، به عنوان نگهداری شده برای فروش طبقه‌بندی شده باشد.
افشا
۹۶ . واحد تجاری باید موارد مندرج در صفحه بعد را به تفکیک دارایی های نامشهود ایجاد شده در واحد تجاری و سایر دارایی های نامشهود در صورت های مالی افشا کند :
الف‌. معین یا نامعین بودن عمر مفید و در صورت معین بودن، عمر مفید یا نرخ های استهلاک به کار رفته،
ب . روش استهلاک دارایی های نامشهود با عمر مفید معین،
ج . صورت‌ تطبیق‌ ناخالص‌ مبلغ‌ دفتری، استهلاک‌ انباشته‌ و کاهش‌ ارزش‌ انباشته در ابتدا و انتهای دوره‌ که‌ بر حسب‌ مورد نشان‌دهنده‌ موارد زیر باشد :
ـ اضافات‌ ،
ـ دارایی هایی که طبق استاندارد حسابداری شماره ۳۱ باعنوان ”دارایی های غیرجاری نگهداری شده برای فروش و عملیات متوقف شده“، به طور مستقل یا در قالب یک مجموعه واحد، به عنوان نگهداری شده برای فروش طبقه‌بندی شده است، برکناری ها و سایر واگذاری ها ،
ـ زیان‌ کاهش‌ ارزش‌ شناسایی شده‌ در صورت‌ سود و زیان‌ ،
ـ برگشت‌ زیان های کاهش‌ ارزش‌ قبلی در صورت‌ سود و زیان‌ ،
ـ افزایش‌ یا کاهش‌ ناشی از تجدید ارزیابی مطابق بند ۶۰ و زیان های کاهش ارزش شناسایی شده یا برگشت شده به طور مستقیم در حقوق صاحبان سهام طبق استاندارد حسابداری شماره ۳۲ با عنوان ”کاهش ارزش دارایی ها“،
ـ استهلاک‌ دوره‌ ،
ـ خالص‌ تفاوت های ارزی ناشی از تسعیر صورت های مالی یک‌ واحد مستقل‌ خارجی ،
ـ سایر تغییرات در مبلغ دفتری طی دوره.
در مورد ردیف‌ ” ج‌“ ، ارائه‌ ارقام‌ مقایسه‌ای الزامی نیست‌ .
۹۷ . هرطبقه‌ از دارایی های نامشهود شامل گروهی از دارایی ها با ماهیت‌ و کاربرد مشابه‌ در عملیات‌ واحد تجاری است‌. نمونه‌ این‌ طبقات‌ جداگانه‌ به‌ قرار زیر است‌:
الف‌. حق‌ اختراع‌،
ب‌ . حق‌ تالیف‌ و حق تکثیر،
ج ‌. سرقفلی محل‌ کسب‌ (حق‌ کسب‌، پیشه‌ یا تجارت‌)،
د . علامت تجاری و نام‌ تجاری،
ﻫ . حق‌ امتیاز و فرانشیز،
و . نرم‌افزار رایانه‌ای،
ز . حق‌ استفاده‌ از خدمات‌ عمومی،
ح ‌. فرمول ها، مدل ها و طرح ها،
ط . دارایی های نامشهود در جریان ایجاد.
۹۷ – مکرر. علاوه بر اطلاعات خواسته شده در بند ۹۶ (ج)، واحد تجاری طبق استاندارد حسابداری شماره ۳۲ با عنوان کاهش ارزش دارایی هـا، اطلاعات دارایی نامشهودی را که کاهش ارزش داشته است افشا می‌کند.
۹۸ . واحد تجاری ماهیت‌ و میزان‌ تغییر در برآورد حسابداری را که‌ اثر با اهمیتی بر دوره‌ جاری داشته‌ یا انتظار می رود اثر با اهمیتی بر دوره‌های بعدی‌ داشته‌ باشد، طبق‌ استاندارد حسابداری شماره‌ ۶ با عنوان‌ گزارش‌ عملکرد مالی افشا می کند. چنین‌ افشایی ممکن‌ است‌ از تغییر در دوره و یا روش استهلاک ناشی شود .
۹۹ . واحد تجاری باید موارد زیر را نیز افشا کند:
الف‌. برای دارایی نامشهود با عمر مفید نامعین، مبلغ دفتری آن دارایی و دلایل نامعین بودن عمر مفید. واحد تجاری باید مهمترین عوامل مؤثر در تعیین اینکه دارایی نامشهود مزبور عمر مفید نامعین دارد را افشا کند.
ب . شرحی از دارایی های نامشهود عمده به‌همراه مبلغ دفتری و عمر مفید باقی مانده آن.
ج . مبلغ دفتری دارایی های نامشهودی که مالکیت آنها محدود شده و نیز مبلغ دفتری دارایی های نامشهودی که در وثیقه بدهی هاست.
د . مبلغ تعهدات مربوط به تحصیل دارایی های نامشهود.
دارایی های نامشهود اندازه‌گیری شده براساس روش تجدید ارزیابی
۱۰۰ . چنانچه دارایی های نامشهود به مبلغ تجدید ارزیابی انعکاس یابد، واحد تجاری باید موارد زیر را افشا کند:
الف . برای هر طبقه از دارایی های نامشهود:

  • تاریخ تجدید ارزیابی،
  • مبلغ دفتری دارایی های تجدید ارزیابی شده،
  • مبلغ دفتری دارایی ها براساس روش بهای تمام شده با فرض عدم تجدید ارزیابی،
    ب . مبلغ مازاد تجدید ارزیابی دارایی ها در آغاز و پایان دوره به‌گونه‌ای که تغییرات طی دوره و هرگونه محدودیت در توزیع مانده آن بین صاحبان سرمایه را نشان دهد،
    ج . روش ها و مفروضات عمده به کار گرفته شده در برآورد ارزش منصفانه دارایی ها،
    د . دوره تناوب تجدید ارزیابی.
  1. در برخی موارد ممکن است برای مقاصد افشا، تجمیع طبقات دارایی های تجدید ارزیابی شده ضرورت یابد. با این حال تجمیع طبقات دارایی های نامشهود که براساس روش های متفاوت بهای تمام شده و تجدید ارزیابی اندازه‌گیری شده است مجاز نمی باشد.
    مخارج تحقیق و توسعه
    ۱۰۲ . واحد تجاری باید مخارج تحقیق و توسعه‌ای را که طی دوره به عنوان هزینه شناسایی شده است، افشا کند.
    سایر اطلاعات
    ۱۰۳ . اطلاعات زیر باید توسط واحد تجاری افشا ‌شود:
    الف . شرح دارایی های نامشهودی که کاملاً مستهلک شده است ولی هنوز استفاده می شود،
    ب . شرح مختصری از دارایی های نامشهودی که تحت کنترل واحد تجاری است اما به‌ دلیل عدم احراز معیارهای شناخت دارایی های نامشهود شناسایی نشده است.

تاریخ‌ اجرا
۱۰۴ . الزامات‌ این‌ استاندارد در مورد کلیه‌ صورت های مالی که‌ دوره‌ مالی آنها از تاریخ‌ ۱/۱/۱۳۸۶ و بعد از آن‌ شروع‌ می شود، لازم‌الاجراست‌.

مطابقت‌ با استانداردهای بین‌المللی حسابداری

  1. با اجرای الزامات‌ این‌ استاندارد، به‌استثنای عدم پذیرش تجدیدنظر در ارزش باقی مانده دارایی های نامشهود، مفاد استاندارد بین‌المللی حسابداری شماره‌ ۳۸ با عنوان‌ دارایی های نامشهود (ویرایش ۳۱ مارس ۲۰۰۴) نیز رعایت‌ می شود.

اطلاعات این نوشته

شما میتوانید در صورت تمایل این پست را در شبکه های اجتماعی خود بازنشر دهید .

نظرات ارزشمند شما در هایســـود

بدون دیدگاه برای پست " استانداردهای حسابداری 17 | دارایی های نامشهود بخش سوم "
شما هم نظر خود را در مورد این پست به ما بگوید